[SF] Confused [DaeHyun x JongUp]

posted on 02 May 2012 23:27 by black-yoghurt in fiction directory Fiction

อะแฮ่มๆ โอยยยยยหยากใย่พันคอฮร่ะFoot in mouth 

สวัสดีทุกคนทีเข้ามานะคะ

กว่าบีวายจะล็อกอินเข้ามาได้ แทบจะพลิกแผ่นดินหาusernameกะpasswordฮร่ะ

แบบว่าจำไม่ได้แล้ว(ทิ้งบล็อกไปนานมากจริงๆ เป็นปีอ่ะค่ะ) ดีนะที่จดเอาไว้

นี่เป็นช็อตฟิคเรื่องแรก(และอาจเป็นเรื่องสุดท้าย)ของบีวายค่ะEmbarassed

ตอนแรกจะแต่งให้ใครซักคู่ในบีสต์

ไปๆมาๆกลายเป็นของ B.A.P. ไปซะงั้นCry

ว่าแล้วก็ไปอ่านกันเถอะค่ะ ขอให้สนุกนะคะ^^

อ่านแล้วชอบไม่ชอบ เขีนผิดอย่างไร เมนต์ ติ ชม ได้เต็มที่นะคะ

Title: Confused

Genre: Short Fiction

Rate: Everyone 15+

Pairing: DaeHyun x JongUp [B.A.P.]

 ---------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ผมกำลังสับสนมาก….

ผมเริ่มไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้กับคนคนนี้ ‘มุนจงออบ’

คนที่เป็นทั้งน้องและเพื่อนในเวลาเดียวกัน

ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นานเท่าไรนัก แต่ผมกลับไม่สามารถละสายตาจากเขาได้

ผมกับจงออบมักจะอยู่ด้วยกันก็เฉพาะตอนซ้อมเท่านั้นเพราะผมต้องเรียนรู้การเต้นจากเขา

นั่นทำให้ผมค่อนข้างสนิทกับเขามาตั้งแต่เป็นเด็กฝึกก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ

แต่เวลาอยู่ที่หอผมจะขลุกอยู่กับน้องสนิทมากของผม’ยูยองแจ’เสียมากกว่า

โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่รู้สึกจะ(ตั้งใจ)มากเป็นพิเศษ เพราะความรู้สึกที่ผมมีต่อเขานั้นกำลังเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ

มากเสียจนผมเริ่ม ’กลัว’

กลัวว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาที่กำลังเกิดขึ้นนี้ มันอาจทำลายมิตรภาพที่ดีระหว่างผมกับเขาได้

แล้วผมก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นด้วย

ผมพยายามคิด คิดว่าความรู้สึกนี้มีสาเหตุมาจากอะไร

ความใกล้ชิด? ความเหงา? ความสับสนในช่วงวัยรุ่น? ความเคยชิน?

ผมคิดว่า…ผมเป็นพี่ชายที่ดีของเขามาตลอด และเขา…ก็เป็นน้องที่ดีของผมมาตลอดเช่นกัน

แต่ตอนนี้มันเริ่มไม่ใช่แล้วล่ะครับ

เพราะผมคิดว่า คงไม่มีพี่ชายคนไหนคิดอยากจะกอด หอมแก้ม และจูบ น้องชายของตัวเองหรอก

(โดยเฉพาะข้อสุดท้าย)

และบ่อยครั้งที่ผมรู้สึกหวงเขาเวลาเขาเจอเพื่อนๆของเขาหลังเวที แล้วทักทายกันอย่างถึงเนื้อถึงตัว

แม้กระทั่งเวลาเขาเล่นกับพี่ยงกุก พี่ฮิมชาน ไอ้ยองแจ และเจโล่ ผมยังอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวผมนั้น….เป็นเอามาก

แต่ถึงยังไง….มันก็อดคิด อดมองไม่ได้อยู่ดีล่ะครับ เฮ้อ!

อา…รู้สึกว่าผมชักจะคิดเวิ่นเว้อออกแนวดราม่าแล้วนะครับฮ่ะฮ่ะ

ก็ไม่ทำไมหรอกครับ พอดีผมกำลังรออาบน้ำอยู่น่ะ เลยคิดอะไรเพลินๆ

วงของผมเนี่ย เป็นวงที่ให้เกียรติแก่กันและกันมากเลยนะครับ

เวลาอาบน้ำก็ต้องเรียงลำดับให้ผู้อาวุโสอาบก่อน

พี่ยงกุกนี่ยังอาบเร็วนะครับ แต่พี่ฮิมชานเนี่ยสิ…ขัดอะไรนัก(วะ)ครับ

แต่ก็ดีนะครับ เพราะว่าทำให้ผมได้(แอบ)มองหน้าของจงออบนานขึ้น

อ่า…ไอ้ที่ผมบอกว่ารออาบน้ำเนี่ย คือนอนรออยู่กับพื้นแถวๆหน้าห้องน้ำนี่แหละครับ (โลเคชั่นดีมาก)

และคนที่นอนรออาบน้ำอยู่ข้างๆผมเนี่ยคือจงออบครับ ถัดจากจงออบคือมักเน่เจโล่ ที่ท่าทางจะได้

ดองเค็ม(อีกแล้ว)เพราะเจ้าตัวดูท่าจะหลับลึกแบบจริงจังเสียแล้ว (เจโล่: ทำไงได้ล่ะฮะ ก็มันง่วงนี่หน่า

เหนื่อยด้วย พวกคนแก่เอาเปรียบชะมัด อย่ามาว่าผมซกมกนะ!!)

จงออบกำลังเคลิ้มเลยครับ(หมายถึงกำลังเคลิ้มเพราะง่วงนะครับ) ตางี้หลับพริ้มเชียว^^

ผมก็เลยได้โอกาส(แอบ)มองพิจารณาใบหน้านั้น(อย่างใกล้ชิด)ซะหน่อย

แหม…โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีง่ายๆนะครับ ก็ผมกับเขานอนกันคนละฝั่งฟาก นอกจากจะคนละชั้นแล้ว

ยังคนละมุมเลยอีกต่างหาก

อา…จงออบเนี่ยผิวขาวจังเลยนะครับ แม้จะไม่ขาวเท่าเจโล่ แต่เมื่อเทียบกับผมแล้ว ผิวเขาขาวกระจ่างกว่าผมเยอะ

ขนตาของเขาไม่งอนนะครับ แต่ยาวเป็นแพสวยมากเลยล่ะ ยิ่งกำลังหลับตาพริ้มแบบนี้…มันน่ารักมากเลยล่ะครับ

จมูกของเขาถือว่าโด่งสวยอย่างธรรมชาติเลยล่ะครับ เห็นแล้วหมั่นเขียวอยากกัดจริงๆเลยครับฮ่ะฮ่ะ

แก้มของเขาก็ขาวเนียน ถึงแม้มันจะไม่ได้ยุ้ยหรือดูนุ่มนิ่ม แต่เวลาเห็นแล้วผมน่ะอยากจะกดจมูกของผมลงไปหอมซักฟอด

มาถึงจุดที่ผมชอบ(แอบ)มองที่สุดแล้วครับ และ(แอบ)มองมานานแล้วด้วย ไม่ว่าจะตอนคุยกับเขา

เขาคุยกับคนอื่น ตอนที่กำลังกินข้าว หรือแม้กระทั่งตอนเขาที่ซ้อมร้องเพลงในท่อนของเขา

นั่นคือ…ปาก…ครับ

เวลาผม(แอบ)มองที่ปากเขาทีไร ในหัวของผมก็จะมีประโยคหนึ่งออกมาอย่างอัตโนมัติว่า

“อยากจูบจัง”….

อ๊ากกกกกกกฮื่อออออออแง่งงงงงงงงื้ออออออ(?)ผมบ้าไปแล้ว!

และตอนนี้ผมก็กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่ครับ แล้วแบบนี้ผมจะเลิกคิดไม่ซื่อกับเขาได้ยังไงเนี่ย

อ่า!เลิกมองดีกว่า

“อาบเสร็จแล้วจ้า” พี่ฮิมชานเดินยิ้มร่าออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

“จงออบ…อาบก่อนมั้ย” ผมสะกิดเรียกจงออบด้วยสีหน้านิ่งๆพยายามไม่แสดงความห่วงใยออกไป แบบว่าเห็นแล้วสงสารน่ะครับ จงออบดูง่วงจับใจ(?)มาก

“เห้ย!ได้ไง” ไอ้ยูยองแจเพื่อนผมตะโกนออกมาทันที

“ไม่ดีกว่าครับ พี่อาบเถอะ^^ ผมรอได้” พูดแล้วส่งยิ้มหวานพร้อมกับตาฉ่ำเยิ้มๆมาให้ผม

ผมรีบลุกเข้าห้องน้ำไปทันที ก็แบบ…เมื่อกี้จงออบยั่วมากๆเลยอ่ะครับ ทั้งสายตาที่มองมาที่ผมแบบฉ่ำเยิ้ม

รอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้ ทั้งๆที่กำลังนอนอยู่ ผมเห็นแบบนี้แล้วมัน…….

อ๊ากกกกกก!เอาอีกแล้วจองแดฮยอน!

ลืมๆมันซะ!….รีบอาบน้ำดีกว่า ฮู้ว!

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนโซฟากับไอ้ยองแจที่กำลังเช็ดผมอยู่ในห้องนั่งเล่นครับ

ความจริงผมเตรียมตัวเข้านอนเสร็จตั้งนานแล้วล่ะครับ

แต่แค่ยังไม่อยากนอนเพราะยังมีบางคนยังไม่ได้นอนก็เท่านั้น

แกร๊ก!

ผมหันไปตามเสียงเปิดประตูห้องน้ำที่ดังออกมา แล้วผมก็แทบจะสลบตายคาโซฟาเพราะความฟินนาเล่

ทำไมน่ะหรือครับ ก็จงออบน่ะสิครับ ดันเล่นนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไว้ที่เอวพร้อมกับผ้าเช็ดผมเล็กอีกหนึ่งผืนที่อยู่

บนบ่าออกมาจากห้องน้ำ บนตัวยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เลย เลือดกำเดาผมงี้แทบจะพุ่ง โอ๊ยยยชมพูมากๆ(อะไรชมพูอ่ะแด้?)

อ่า…ปกติก็แต่งตัวออกมาเลยนี่หน่า ทำไมวันนี้ถึงออกมาสภาพนี้ล่ะเนี่ย

“เจโล่อา….ตื่นมาอาบ