[SF] Confused [DaeHyun x JongUp]

posted on 02 May 2012 23:27 by black-yoghurt in fiction directory Fiction

อะแฮ่มๆ โอยยยยยหยากใย่พันคอฮร่ะFoot in mouth 

สวัสดีทุกคนทีเข้ามานะคะ

กว่าบีวายจะล็อกอินเข้ามาได้ แทบจะพลิกแผ่นดินหาusernameกะpasswordฮร่ะ

แบบว่าจำไม่ได้แล้ว(ทิ้งบล็อกไปนานมากจริงๆ เป็นปีอ่ะค่ะ) ดีนะที่จดเอาไว้

นี่เป็นช็อตฟิคเรื่องแรก(และอาจเป็นเรื่องสุดท้าย)ของบีวายค่ะEmbarassed

ตอนแรกจะแต่งให้ใครซักคู่ในบีสต์

ไปๆมาๆกลายเป็นของ B.A.P. ไปซะงั้นCry

ว่าแล้วก็ไปอ่านกันเถอะค่ะ ขอให้สนุกนะคะ^^

อ่านแล้วชอบไม่ชอบ เขีนผิดอย่างไร เมนต์ ติ ชม ได้เต็มที่นะคะ

Title: Confused

Genre: Short Fiction

Rate: Everyone 15+

Pairing: DaeHyun x JongUp [B.A.P.]

 ---------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ผมกำลังสับสนมาก….

ผมเริ่มไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้กับคนคนนี้ ‘มุนจงออบ’

คนที่เป็นทั้งน้องและเพื่อนในเวลาเดียวกัน

ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นานเท่าไรนัก แต่ผมกลับไม่สามารถละสายตาจากเขาได้

ผมกับจงออบมักจะอยู่ด้วยกันก็เฉพาะตอนซ้อมเท่านั้นเพราะผมต้องเรียนรู้การเต้นจากเขา

นั่นทำให้ผมค่อนข้างสนิทกับเขามาตั้งแต่เป็นเด็กฝึกก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ

แต่เวลาอยู่ที่หอผมจะขลุกอยู่กับน้องสนิทมากของผม’ยูยองแจ’เสียมากกว่า

โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่รู้สึกจะ(ตั้งใจ)มากเป็นพิเศษ เพราะความรู้สึกที่ผมมีต่อเขานั้นกำลังเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ

มากเสียจนผมเริ่ม ’กลัว’

กลัวว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาที่กำลังเกิดขึ้นนี้ มันอาจทำลายมิตรภาพที่ดีระหว่างผมกับเขาได้

แล้วผมก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นด้วย

ผมพยายามคิด คิดว่าความรู้สึกนี้มีสาเหตุมาจากอะไร

ความใกล้ชิด? ความเหงา? ความสับสนในช่วงวัยรุ่น? ความเคยชิน?

ผมคิดว่า…ผมเป็นพี่ชายที่ดีของเขามาตลอด และเขา…ก็เป็นน้องที่ดีของผมมาตลอดเช่นกัน

แต่ตอนนี้มันเริ่มไม่ใช่แล้วล่ะครับ

เพราะผมคิดว่า คงไม่มีพี่ชายคนไหนคิดอยากจะกอด หอมแก้ม และจูบ น้องชายของตัวเองหรอก

(โดยเฉพาะข้อสุดท้าย)

และบ่อยครั้งที่ผมรู้สึกหวงเขาเวลาเขาเจอเพื่อนๆของเขาหลังเวที แล้วทักทายกันอย่างถึงเนื้อถึงตัว

แม้กระทั่งเวลาเขาเล่นกับพี่ยงกุก พี่ฮิมชาน ไอ้ยองแจ และเจโล่ ผมยังอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวผมนั้น….เป็นเอามาก

แต่ถึงยังไง….มันก็อดคิด อดมองไม่ได้อยู่ดีล่ะครับ เฮ้อ!

อา…รู้สึกว่าผมชักจะคิดเวิ่นเว้อออกแนวดราม่าแล้วนะครับฮ่ะฮ่ะ

ก็ไม่ทำไมหรอกครับ พอดีผมกำลังรออาบน้ำอยู่น่ะ เลยคิดอะไรเพลินๆ

วงของผมเนี่ย เป็นวงที่ให้เกียรติแก่กันและกันมากเลยนะครับ

เวลาอาบน้ำก็ต้องเรียงลำดับให้ผู้อาวุโสอาบก่อน

พี่ยงกุกนี่ยังอาบเร็วนะครับ แต่พี่ฮิมชานเนี่ยสิ…ขัดอะไรนัก(วะ)ครับ

แต่ก็ดีนะครับ เพราะว่าทำให้ผมได้(แอบ)มองหน้าของจงออบนานขึ้น

อ่า…ไอ้ที่ผมบอกว่ารออาบน้ำเนี่ย คือนอนรออยู่กับพื้นแถวๆหน้าห้องน้ำนี่แหละครับ (โลเคชั่นดีมาก)

และคนที่นอนรออาบน้ำอยู่ข้างๆผมเนี่ยคือจงออบครับ ถัดจากจงออบคือมักเน่เจโล่ ที่ท่าทางจะได้

ดองเค็ม(อีกแล้ว)เพราะเจ้าตัวดูท่าจะหลับลึกแบบจริงจังเสียแล้ว (เจโล่: ทำไงได้ล่ะฮะ ก็มันง่วงนี่หน่า

เหนื่อยด้วย พวกคนแก่เอาเปรียบชะมัด อย่ามาว่าผมซกมกนะ!!)

จงออบกำลังเคลิ้มเลยครับ(หมายถึงกำลังเคลิ้มเพราะง่วงนะครับ) ตางี้หลับพริ้มเชียว^^

ผมก็เลยได้โอกาส(แอบ)มองพิจารณาใบหน้านั้น(อย่างใกล้ชิด)ซะหน่อย

แหม…โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีง่ายๆนะครับ ก็ผมกับเขานอนกันคนละฝั่งฟาก นอกจากจะคนละชั้นแล้ว

ยังคนละมุมเลยอีกต่างหาก

อา…จงออบเนี่ยผิวขาวจังเลยนะครับ แม้จะไม่ขาวเท่าเจโล่ แต่เมื่อเทียบกับผมแล้ว ผิวเขาขาวกระจ่างกว่าผมเยอะ

ขนตาของเขาไม่งอนนะครับ แต่ยาวเป็นแพสวยมากเลยล่ะ ยิ่งกำลังหลับตาพริ้มแบบนี้…มันน่ารักมากเลยล่ะครับ

จมูกของเขาถือว่าโด่งสวยอย่างธรรมชาติเลยล่ะครับ เห็นแล้วหมั่นเขียวอยากกัดจริงๆเลยครับฮ่ะฮ่ะ

แก้มของเขาก็ขาวเนียน ถึงแม้มันจะไม่ได้ยุ้ยหรือดูนุ่มนิ่ม แต่เวลาเห็นแล้วผมน่ะอยากจะกดจมูกของผมลงไปหอมซักฟอด

มาถึงจุดที่ผมชอบ(แอบ)มองที่สุดแล้วครับ และ(แอบ)มองมานานแล้วด้วย ไม่ว่าจะตอนคุยกับเขา

เขาคุยกับคนอื่น ตอนที่กำลังกินข้าว หรือแม้กระทั่งตอนเขาที่ซ้อมร้องเพลงในท่อนของเขา

นั่นคือ…ปาก…ครับ

เวลาผม(แอบ)มองที่ปากเขาทีไร ในหัวของผมก็จะมีประโยคหนึ่งออกมาอย่างอัตโนมัติว่า

“อยากจูบจัง”….

อ๊ากกกกกกกฮื่อออออออแง่งงงงงงงงื้ออออออ(?)ผมบ้าไปแล้ว!

และตอนนี้ผมก็กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่ครับ แล้วแบบนี้ผมจะเลิกคิดไม่ซื่อกับเขาได้ยังไงเนี่ย

อ่า!เลิกมองดีกว่า

“อาบเสร็จแล้วจ้า” พี่ฮิมชานเดินยิ้มร่าออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

“จงออบ…อาบก่อนมั้ย” ผมสะกิดเรียกจงออบด้วยสีหน้านิ่งๆพยายามไม่แสดงความห่วงใยออกไป แบบว่าเห็นแล้วสงสารน่ะครับ จงออบดูง่วงจับใจ(?)มาก

“เห้ย!ได้ไง” ไอ้ยูยองแจเพื่อนผมตะโกนออกมาทันที

“ไม่ดีกว่าครับ พี่อาบเถอะ^^ ผมรอได้” พูดแล้วส่งยิ้มหวานพร้อมกับตาฉ่ำเยิ้มๆมาให้ผม

ผมรีบลุกเข้าห้องน้ำไปทันที ก็แบบ…เมื่อกี้จงออบยั่วมากๆเลยอ่ะครับ ทั้งสายตาที่มองมาที่ผมแบบฉ่ำเยิ้ม

รอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้ ทั้งๆที่กำลังนอนอยู่ ผมเห็นแบบนี้แล้วมัน…….

อ๊ากกกกกก!เอาอีกแล้วจองแดฮยอน!

ลืมๆมันซะ!….รีบอาบน้ำดีกว่า ฮู้ว!

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนโซฟากับไอ้ยองแจที่กำลังเช็ดผมอยู่ในห้องนั่งเล่นครับ

ความจริงผมเตรียมตัวเข้านอนเสร็จตั้งนานแล้วล่ะครับ

แต่แค่ยังไม่อยากนอนเพราะยังมีบางคนยังไม่ได้นอนก็เท่านั้น

แกร๊ก!

ผมหันไปตามเสียงเปิดประตูห้องน้ำที่ดังออกมา แล้วผมก็แทบจะสลบตายคาโซฟาเพราะความฟินนาเล่

ทำไมน่ะหรือครับ ก็จงออบน่ะสิครับ ดันเล่นนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไว้ที่เอวพร้อมกับผ้าเช็ดผมเล็กอีกหนึ่งผืนที่อยู่

บนบ่าออกมาจากห้องน้ำ บนตัวยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เลย เลือดกำเดาผมงี้แทบจะพุ่ง โอ๊ยยยชมพูมากๆ(อะไรชมพูอ่ะแด้?)

อ่า…ปกติก็แต่งตัวออกมาเลยนี่หน่า ทำไมวันนี้ถึงออกมาสภาพนี้ล่ะเนี่ย

“เจโล่อา….ตื่นมาอาบน้ำเถอะ” จงออบนั่งลงยองๆพร้อมกับดึงแขนมักเน่ที่ตอนนี้เริ่มมีผลึกผงขาวๆเค็มๆเกาะตามตัวแล้วครับ(เว่อร์)

ไอ้มักเน่นี่ก็ยังไม่ตื่นครับ ท่าทางกำลังเที่ยวกับพระอินทร์อยู่

“ไว้เรียกอีกทีแล้วกัน” จงออบพูดแล้วก็เดินเข้าห้องแต่งตัวไปครับ

“ฮู้วววว!” ผมถอนหายใจออกมา

“เซ็กซี่เป็นบ้าเลยว่ะ ซ่อนรูปชัดๆ” ไอ้ยองแจพูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ(?)

“อะไร…” ถามไปงั้นแหละครับ แบบ…ไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนายังไงดี

“ก็ไอ้จงออบเมื่อกี้ไง แม่งเซ็กซี่เป็นบ้า กูเห็นแล้วรู้สึกเหมือนจะตกหลุมรักมันเลยว่ะ” ไอ้ยองแจมันพูดพร้อมหน้าหื่นๆครับ

“พอเลยไอ้อ้วนลงพุง!” ผมตอกมันกลับทันที

“ถุย!ทำเป็นหวง ไหนบอกไม่คิดอะไรไง” แม่งแหยผมอีก

อ้อ!ผมลืมบอกไปครับ ว่าไอ้ยองแจมันรู้ครับ เรื่องความรู้สึกของผมที่มีต่อจงออบเพราะผมปรึกษาและก็ระบายกับมันบ่อยๆครับ

แกร๊ก!

จงออบออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วครับพร้อมกับไดร์เป่าผมในมือ แต่!เขายังไม่แต่งตัวครับ ยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนตอนเข้าไปไม่มีผิด

อูยยยย…..ออกมายั่วซ้ำยั่วซ้อน

จงออบเดินมาแถวๆด้านหน้าทีวี แล้วเสียบปลั๊กไดร์เป่าผม และก็นั่งเป่าผมมันหน้าทีวีนั่นแหละครับ

ผมได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบๆ พร้อมกับจินตนาการทีกำลังโลดแล่นไปไกล

ถ้าได้ลูบ ได้จูบ ได้กอด แผ่นหลังนั่นจะเป็นยังไงนะ!

อ๊ากกกก! พอกันที่

“ยองแจ! กูไปนอนก่อนนะ”ผมรีบวิ่งเข้าห้องนอนทันที่

“อ้าว!แม่งทิ้งกูซะงั้น” ยองแจสบถเล็กน้อย

จงออบมองตามผมเล็กน้อย แล้วก็หันไปดูทีวีพร้อมกับเป่าผมต่อ

(เอ่อ….ทุกคนลืมโล่ไปแล้วรึยัง ใครก็ได้ปลุกโล่ที จะกลายเป็นเนื้อเค็มแล้ว!)

.

.

.

เฮ้อ….นอนไม่หลับเลยครับ ฟุ้งซ่านสุดๆ ก็จะอะไรล่ะครับ ก็ภาพของจงออบตอนออกมาจากห้องน้ำวันนี้มันเร้าสุดๆ

เซ็กซี่เป็นบ้า ยิ่งตอนกำลังเป่าผมยิ่งเซ็กซี่เข้าไปใหญ่ ไหนจะกระดูกเชิงกรานที่ดูดีนั้นอีก

อ๊า! นี่ผมหลงไอ้เด็กคนนี้เข้าเต็มๆแล้วสินะ บ้าที่สุด! อ่า….ยิ่งนึกภาพยิ่งรู้สึกตึงๆตรงนั้นแหะ

พอได้แล้วจองแดฮยอน นอนซะ! นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน! (อ่านแบบท่อนที่แด้ร้อง 555+)

.

.

.

หลายวันหลังจากนั้น ผมก็ยังเป็นเหมือนเดิมแหละครับ หื่นเหมือนเดิม คิดไม่ซื่อเหมือนเดิม

และ(พยายาม)เพิ่มเติมความช่องว่างระหว่างเรา(ให้มากว่าเดิม)

แต่ถึงแม้ผมจะอยู่กับยองแจ(แทบจะตลอดเวลา) แต่สายตาของผมก็คงมองไปที่จงออบเสมออยู่ดี

ตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มดูการ์ตูนสปอนจ์บ็อบกับเจโล่อยู่ครับ ตางี้มองหน้าจอแป๋วเชียว

อา…..รอยยิ้มของเขาสวยจังเลยครับ^^

ผมมองแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ จนเขารู้ตัวแล้วหันหน้ามามองผม

แต่ผมรีบหุบยิ้มแล้วหันหลังไปคุยกับยองแจทันที

ผมเหลือบมองเห็นเขาทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อย แล้วหันไปดูทีวีกับเจโล่ต่อ

หลายวันที่ผ่านมานี้ผมกำลังรู้สึกว่าสิ่งที่ผมกำลังทำ มันไม่ได้ช่วยแก้ไขอะไรเลย หนำซ้ำกลับทำให้ผมกับจงออบดูอึดอัดต่อกันมากขึ้นด้วยซ้ำ

ผมทำอะไรน่ะหรอครับ ผมก็แค่ทำเป็นไม่ค่อยไม่สนใจและทำเย็นชาใส่เขาให้มากว่าเดิม เผื่อผมจะเลิกคิดอะไรแปลกๆกับเขาได้ซะที

แต่มันก็ไม่ได้อยู่ดีแหละครับ ยังไงผมก็ยังคงแอบมองเขา คิดเรื่องเขาอยู่ดี และกลายเป็นว่าจงออบดูเงียบๆลงด้วยซ้ำ

เขาพยายามถามผมนะ ว่าโกรธอะไรเขารึเปล่า ผมก็บอกเขาว่าเปล่า แต่ผมก็ปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิม 

อ่า…. ขอโทษนะจงออบอา  -/\-

แต่ผมคิดว่าจะเลิกแล้วล่ะ เพราะที่ผ่านมาผมไม่มีความสุขเลย จงออบก็ด้วย ผมว่าผมกลับมาทำตัวแบบเดิมดีกว่า^^

“ชานนี่ ยองแจ เจโล่ ออกไปซื้อของกัน ” พี่ยงกุกที่นั่งอยู่ข้างๆผมนั้น จู่ๆก็เรียกทุกคนให้ไปซื้อของ แต่ยกเว้นผมกับจงออบ

“ซื้อของอะไร ของสดก็เพิ่งซื้อมาเมื่อวานเองนะ กำลังจะทำให้กินอยู่เนี่ย” พี่ฮิมชานที่เพิ่งเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น เดินออกมาพร้อมกับร่ายยาวใส่พี่ยงกุก

“แต่บังยงงี่อยากพาชานนี่ไปกินข้างนอกนี่หน่า ชานนี่จะได้ไม่เหนื่อยทำด้วย พาเด็กๆไปด้วยนะ” พี่ยังกุกพูดพร้อมกอดเอวพี่ฮิมชานไปด้วย หมดกันครับ! ภาพลักษณ์สุดเถื่อนของพี่บังยงกุก

“อ้าว! แล้วทำไมชวนแต่ยองแจกับเจโล่ ล่ะ แล้วแดฮยอนกับจงออบล่ะ” พี่ฮิมชานมองหน้าพี่ยงกุก

“ให้พวกมันอยู่นี่แหละ เฝ้าหอไง เพื่อโจรบุกเข้ามาจะทำยังไง” พี่ยงกุกครับ…เหตุผลเกรียนมากครับพี่ ห้องพวกเราอยู่ชั้น15 ประตูห้องก็ระบบไฟฟ้าเข้าไม่ได้ถ้าไม่ใช้การ์ดหรือกดรหัส…อีกอย่างผมไม่ใช่รปภ.นะครับ โจรบุกเข้ามาผมจะทำอะไรได้!!

“เจโล่ไม่ไปนะครับ จะดูการ์ตูน” มักเน่ตัว(ไม่)น้อย พูดโดยที่ตายังคงจ้องการ์ตูนอยู่

“ไม่เอาหน่าโล่ ” พี่ยงกุกพูดเชิงดุเล็กน้อย

“ก็ได้คร้าบบบบ” เจ้าเด็กนี่ก็เชื่อฟังดีจริงเว้ยเฮ้ย

“งั้นพี่ไปนะ อยู่กันดีๆล่ะเดี๋ยวซื้อมาฝาก” พี่ฮิมชานหันมาพูดขณะใส่รองเท้าครับ

“จะทำอะไรก็รีบๆทำซะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ” ประโยคแรกพี่ยงกุกมองหน้าผม และประโยคหลังมองหน้าจงออบ หมายความว่าไงครับเนี้ย?

ยังไม่ทันที่ผมจะถามหรือตอบรับอะไร ประตูห้องก็ปิดซะแล้ว

รีบมากหรอครับเฮีย… =_=;;

และแล้วบรรยากาศก็ตึงๆอีกครั้ง เมื่อผมกับจงออบอยู่กันแค่สองคน

จู่ๆจงออบก็ปิดทีวีซะงั้นอ่ะครับ(ตึงเครียดเข้าไปอีก) และเขาก็นั่งก้มหน้าอยู่เงียบๆเหมือนคิดอะไร ผมเองก็นั่งมองเขาเงียบๆเช่นกัน

จะว่าไปบรรยากาศก็เป็นใจเหมือนกันนะเนี่ย สารภาพไปเลยดีมั้ยนะ?.......ว่าผมคิดไม่ซื่อกับเขาเนี่ย

ผมตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้างๆจงออบ

ยังไม่ทันนั่งดี จงออบก็โผ่งพูดขึ้นมาครับ

“พี่แดฮยอนครับ” จงออบมองหน้าผม

“ว่าไง ค…ครับ” พอดีช่วงที่ผมพยามยามห่างๆเขา ผมมักจะพูดตอบกับเขาแบบห้วนๆน่ะครับ ตอนนี้กลับมาพูดอีกทีเลยแปลกๆแฮะ

“พี่จะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ยครับ” ก็จะเลิกเป็นวันนี้แหละครับจงออบ

&ldqu