Up to me!!!

อะแฮ่มๆ โอยยยยยหยากใย่พันคอฮร่ะ 

สวัสดีทุกคนทีเข้ามานะคะ

กว่าบีวายจะล็อกอินเข้ามาได้ แทบจะพลิกแผ่นดินหาusernameกะpasswordฮร่ะ

แบบว่าจำไม่ได้แล้ว(ทิ้งบล็อกไปนานมากจริงๆ เป็นปีอ่ะค่ะ) ดีนะที่จดเอาไว้

นี่เป็นช็อตฟิคเรื่องแรก(และอาจเป็นเรื่องสุดท้าย)ของบีวายค่ะ

ตอนแรกจะแต่งให้ใครซักคู่ในบีสต์

ไปๆมาๆกลายเป็นของ B.A.P. ไปซะงั้น

ว่าแล้วก็ไปอ่านกันเถอะค่ะ ขอให้สนุกนะคะ^^

อ่านแล้วชอบไม่ชอบ เขีนผิดอย่างไร เมนต์ ติ ชม ได้เต็มที่นะคะ

Title: Confusion

Genre: Short Fiction

Rate: Everyone 15+

Pairing: DaeHyun x JongUp [B.A.P.]

 ---------------------------------------------------------------------------------

ตอนนี้ผมกำลังสับสนมาก….

ผมเริ่มไม่แน่ใจกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้กับคนคนนี้ ‘มุนจงออบ’

คนที่เป็นทั้งน้องและเพื่อนในเวลาเดียวกัน

ทั้งๆที่รู้จักกันได้ไม่นานเท่าไรนัก แต่ผมกลับไม่สามารถละสายตาจากเขาได้

ผมกับจงออบมักจะอยู่ด้วยกันก็เฉพาะตอนซ้อมเท่านั้นเพราะผมต้องเรียนรู้การเต้นจากเขา

นั่นทำให้ผมค่อนข้างสนิทกับเขามาตั้งแต่เป็นเด็กฝึกก็เพราะเรื่องนี้แหละครับ

แต่เวลาอยู่ที่หอผมจะขลุกอยู่กับน้องสนิทมากของผม’ยูยองแจ’เสียมากกว่า

โดยเฉพาะช่วงนี้ ที่รู้สึกจะ(ตั้งใจ)มากเป็นพิเศษ เพราะความรู้สึกที่ผมมีต่อเขานั้นกำลังเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ

มากเสียจนผมเริ่ม ’กลัว’

กลัวว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาที่กำลังเกิดขึ้นนี้ มันอาจทำลายมิตรภาพที่ดีระหว่างผมกับเขาได้

แล้วผมก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นด้วย

ผมพยายามคิด คิดว่าความรู้สึกนี้มีสาเหตุมาจากอะไร

ความใกล้ชิด? ความเหงา? ความสับสนในช่วงวัยรุ่น? ความเคยชิน?

ผมคิดว่า…ผมเป็นพี่ชายที่ดีของเขามาตลอด และเขา…ก็เป็นน้องที่ดีของผมมาตลอดเช่นกัน

แต่ตอนนี้มันเริ่มไม่ใช่แล้วล่ะครับ

เพราะผมคิดว่า คงไม่มีพี่ชายคนไหนคิดอยากจะกอด หอมแก้ม และจูบ น้องชายของตัวเองหรอก

(โดยเฉพาะข้อสุดท้าย)

และบ่อยครั้งที่ผมรู้สึกหวงเขาเวลาเขาเจอเพื่อนๆของเขาหลังเวที แล้วทักทายกันอย่างถึงเนื้อถึงตัว

แม้กระทั่งเวลาเขาเล่นกับพี่ยงกุก พี่ฮิมชาน ไอ้ยองแจ และเจโล่ ผมยังอดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวผมนั้น….เป็นเอามาก

แต่ถึงยังไง….มันก็อดคิด อดมองไม่ได้อยู่ดีล่ะครับ เฮ้อ!

อา…รู้สึกว่าผมชักจะคิดเวิ่นเว้อออกแนวดราม่าแล้วนะครับฮ่ะฮ่ะ

ก็ไม่ทำไมหรอกครับ พอดีผมกำลังรออาบน้ำอยู่น่ะ เลยคิดอะไรเพลินๆ

วงของผมเนี่ย เป็นวงที่ให้เกียรติแก่กันและกันมากเลยนะครับ

เวลาอาบน้ำก็ต้องเรียงลำดับให้ผู้อาวุโสอาบก่อน

พี่ยงกุกนี่ยังอาบเร็วนะครับ แต่พี่ฮิมชานเนี่ยสิ…ขัดอะไรนัก(วะ)ครับ

แต่ก็ดีนะครับ เพราะว่าทำให้ผมได้(แอบ)มองหน้าของจงออบนานขึ้น

อ่า…ไอ้ที่ผมบอกว่ารออาบน้ำเนี่ย คือนอนรออยู่กับพื้นแถวๆหน้าห้องน้ำนี่แหละครับ (โลเคชั่นดีมาก)

และคนที่นอนรออาบน้ำอยู่ข้างๆผมเนี่ยคือจงออบครับ ถัดจากจงออบคือมักเน่เจโล่ ที่ท่าทางจะได้

ดองเค็ม(อีกแล้ว)เพราะเจ้าตัวดูท่าจะหลับลึกแบบจริงจังเสียแล้ว (เจโล่: ทำไงได้ล่ะฮะ ก็มันง่วงนี่หน่า

เหนื่อยด้วย พวกคนแก่เอาเปรียบชะมัด อย่ามาว่าผมซกมกนะ!!)

จงออบกำลังเคลิ้มเลยครับ(หมายถึงกำลังเคลิ้มเพราะง่วงนะครับ) ตางี้หลับพริ้มเชียว^^

ผมก็เลยได้โอกาส(แอบ)มองพิจารณาใบหน้านั้น(อย่างใกล้ชิด)ซะหน่อย

แหม…โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีง่ายๆนะครับ ก็ผมกับเขานอนกันคนละฝั่งฟาก นอกจากจะคนละชั้นแล้ว

ยังคนละมุมเลยอีกต่างหาก

อา…จงออบเนี่ยผิวขาวจังเลยนะครับ แม้จะไม่ขาวเท่าเจโล่ แต่เมื่อเทียบกับผมแล้ว ผิวเขาขาวกระจ่างกว่าผมเยอะ

ขนตาของเขาไม่งอนนะครับ แต่ยาวเป็นแพสวยมากเลยล่ะ ยิ่งกำลังหลับตาพริ้มแบบนี้…มันน่ารักมากเลยล่ะครับ

จมูกของเขาถือว่าโด่งสวยอย่างธรรมชาติเลยล่ะครับ เห็นแล้วหมั่นเขียวอยากกัดจริงๆเลยครับฮ่ะฮ่ะ

แก้มของเขาก็ขาวเนียน ถึงแม้มันจะไม่ได้ยุ้ยหรือดูนุ่มนิ่ม แต่เวลาเห็นแล้วผมน่ะอยากจะกดจมูกของผมลงไปหอมซักฟอด

มาถึงจุดที่ผมชอบ(แอบ)มองที่สุดแล้วครับ และ(แอบ)มองมานานแล้วด้วย ไม่ว่าจะตอนคุยกับเขา

เขาคุยกับคนอื่น ตอนที่กำลังกินข้าว หรือแม้กระทั่งตอนเขาที่ซ้อมร้องเพลงในท่อนของเขา

นั่นคือ…ปาก…ครับ

เวลาผม(แอบ)มองที่ปากเขาทีไร ในหัวของผมก็จะมีประโยคหนึ่งออกมาอย่างอัตโนมัติว่า

“อยากจูบจัง”….

อ๊ากกกกกกกฮื่อออออออแง่งงงงงงงงื้ออออออ(?)ผมบ้าไปแล้ว!

และตอนนี้ผมก็กำลังรู้สึกแบบนั้นอยู่ครับ แล้วแบบนี้ผมจะเลิกคิดไม่ซื่อกับเขาได้ยังไงเนี่ย

อ่า!เลิกมองดีกว่า

“อาบเสร็จแล้วจ้า” พี่ฮิมชานเดินยิ้มร่าออกมาจากห้องน้ำอย่างอารมณ์ดี

“จงออบ…อาบก่อนมั้ย” ผมสะกิดเรียกจงออบด้วยสีหน้านิ่งๆพยายามไม่แสดงความห่วงใยออกไป แบบว่าเห็นแล้วสงสารน่ะครับ จงออบดูง่วงจับใจ(?)มาก

“เห้ย!ได้ไง” ไอ้ยูยองแจเพื่อนผมตะโกนออกมาทันที

“ไม่ดีกว่าครับ พี่อาบเถอะ^^ ผมรอได้” พูดแล้วส่งยิ้มหวานพร้อมกับตาฉ่ำเยิ้มๆมาให้ผม

ผมรีบลุกเข้าห้องน้ำไปทันที ก็แบบ…เมื่อกี้จงออบยั่วมากๆเลยอ่ะครับ ทั้งสายตาที่มองมาที่ผมแบบฉ่ำเยิ้ม

รอยยิ้มหวานที่ส่งมาให้ ทั้งๆที่กำลังนอนอยู่ ผมเห็นแบบนี้แล้วมัน…….

อ๊ากกกกกก!เอาอีกแล้วจองแดฮยอน!

ลืมๆมันซะ!….รีบอาบน้ำดีกว่า ฮู้ว!

.

.

.

ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่บนโซฟากับไอ้ยองแจที่กำลังเช็ดผมอยู่ในห้องนั่งเล่นครับ

ความจริงผมเตรียมตัวเข้านอนเสร็จตั้งนานแล้วล่ะครับ

แต่แค่ยังไม่อยากนอนเพราะยังมีบางคนยังไม่ได้นอนก็เท่านั้น

แกร๊ก!

ผมหันไปตามเสียงเปิดประตูห้องน้ำที่ดังออกมา แล้วผมก็แทบจะสลบตายคาโซฟาเพราะความฟินนาเล่

ทำไมน่ะหรือครับ ก็จงออบน่ะสิครับ ดันเล่นนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวไว้ที่เอวพร้อมกับผ้าเช็ดผมเล็กอีกหนึ่งผืนที่อยู่

บนบ่าออกมาจากห้องน้ำ บนตัวยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เลย เลือดกำเดาผมงี้แทบจะพุ่ง โอ๊ยยยชมพูมากๆ(อะไรชมพูอ่ะแด้?)

อ่า…ปกติก็แต่งตัวออกมาเลยนี่หน่า ทำไมวันนี้ถึงออกมาสภาพนี้ล่ะเนี่ย

“เจโล่อา….ตื่นมาอาบน้ำเถอะ” จงออบนั่งลงยองๆพร้อมกับดึงแขนมักเน่ที่ตอนนี้เริ่มมีผลึกผงขาวๆเค็มๆเกาะตามตัวแล้วครับ(เว่อร์)

ไอ้มักเน่นี่ก็ยังไม่ตื่นครับ ท่าทางกำลังเที่ยวกับพระอินทร์อยู่

“ไว้เรียกอีกทีแล้วกัน” จงออบพูดแล้วก็เดินเข้าห้องแต่งตัวไปครับ

“ฮู้วววว!” ผมถอนหายใจออกมา

“เซ็กซี่เป็นบ้าเลยว่ะ ซ่อนรูปชัดๆ” ไอ้ยองแจพูดออกมาอย่างหน้าด้านๆ(?)

“อะไร…” ถามไปงั้นแหละครับ แบบ…ไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนายังไงดี

“ก็ไอ้จงออบเมื่อกี้ไง แม่งเซ็กซี่เป็นบ้า กูเห็นแล้วรู้สึกเหมือนจะตกหลุมรักมันเลยว่ะ” ไอ้ยองแจมันพูดพร้อมหน้าหื่นๆครับ

“พอเลยไอ้อ้วนลงพุง!” ผมตอกมันกลับทันที

“ถุย!ทำเป็นหวง ไหนบอกไม่คิดอะไรไง” แม่งแหยผมอีก

อ้อ!ผมลืมบอกไปครับ ว่าไอ้ยองแจมันรู้ครับ เรื่องความรู้สึกของผมที่มีต่อจงออบเพราะผมปรึกษาและก็ระบายกับมันบ่อยๆครับ

แกร๊ก!

จงออบออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วครับพร้อมกับไดร์เป่าผมในมือ แต่!เขายังไม่แต่งตัวครับ ยังอยู่ในสภาพเดิมเหมือนตอนเข้าไปไม่มีผิด

อูยยยย…..ออกมายั่วซ้ำยั่วซ้อน

จงออบเดินมาแถวๆด้านหน้าทีวี แล้วเสียบปลั๊กไดร์เป่าผม และก็นั่งเป่าผมมันหน้าทีวีนั่นแหละครับ

ผมได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของเขาอย่างเงียบๆ พร้อมกับจินตนาการทีกำลังโลดแล่นไปไกล

ถ้าได้ลูบ ได้จูบ ได้กอด แผ่นหลังนั่นจะเป็นยังไงนะ!

อ๊ากกกก! พอกันที่

“ยองแจ! กูไปนอนก่อนนะ”ผมรีบวิ่งเข้าห้องนอนทันที่

“อ้าว!แม่งทิ้งกูซะงั้น” ยองแจสบถเล็กน้อย

จงออบมองตามผมเล็กน้อย แล้วก็หันไปดูทีวีพร้อมกับเป่าผมต่อ

(เอ่อ….ทุกคนลืมโล่ไปแล้วรึยัง ใครก็ได้ปลุกโล่ที จะกลายเป็นเนื้อเค็มแล้ว!)

.

.

.

เฮ้อ….นอนไม่หลับเลยครับ ฟุ้งซ่านสุดๆ ก็จะอะไรล่ะครับ ก็ภาพของจงออบตอนออกมาจากห้องน้ำวันนี้มันเร้าสุดๆ

เซ็กซี่เป็นบ้า ยิ่งตอนกำลังเป่าผมยิ่งเซ็กซี่เข้าไปใหญ่ ไหนจะกระดูกเชิงกรานที่ดูดีนั้นอีก

อ๊า! นี่ผมหลงไอ้เด็กคนนี้เข้าเต็มๆแล้วสินะ บ้าที่สุด! อ่า….ยิ่งนึกภาพยิ่งรู้สึกตึงๆตรงนั้นแหะ

พอได้แล้วจองแดฮยอน นอนซะ! นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน นอน! (อ่านแบบท่อนที่แด้ร้อง 555+)

.

.

.

หลายวันหลังจากนั้น ผมก็ยังเป็นเหมือนเดิมแหละครับ หื่นเหมือนเดิม คิดไม่ซื่อเหมือนเดิม

และ(พยายาม)เพิ่มเติมความช่องว่างระหว่างเรา(ให้มากว่าเดิม)

แต่ถึงแม้ผมจะอยู่กับยองแจ(แทบจะตลอดเวลา) แต่สายตาของผมก็คงมองไปที่จงออบเสมออยู่ดี

ตอนนี้เขากำลังนั่งยิ้มดูการ์ตูนสปอนจ์บ็อบกับเจโล่อยู่ครับ ตางี้มองหน้าจอแป๋วเชียว

อา…..รอยยิ้มของเขาสวยจังเลยครับ^^

ผมมองแล้วก็อดยิ้มตามไม่ได้ จนเขารู้ตัวแล้วหันหน้ามามองผม

แต่ผมรีบหุบยิ้มแล้วหันหลังไปคุยกับยองแจทันที

ผมเหลือบมองเห็นเขาทำหน้าเศร้าลงเล็กน้อย แล้วหันไปดูทีวีกับเจโล่ต่อ

หลายวันที่ผ่านมานี้ผมกำลังรู้สึกว่าสิ่งที่ผมกำลังทำ มันไม่ได้ช่วยแก้ไขอะไรเลย หนำซ้ำกลับทำให้ผมกับจงออบดูอึดอัดต่อกันมากขึ้นด้วยซ้ำ

ผมทำอะไรน่ะหรอครับ ผมก็แค่ทำเป็นไม่ค่อยไม่สนใจและทำเย็นชาใส่เขาให้มากว่าเดิม เผื่อผมจะเลิกคิดอะไรแปลกๆกับเขาได้ซะที

แต่มันก็ไม่ได้อยู่ดีแหละครับ ยังไงผมก็ยังคงแอบมองเขา คิดเรื่องเขาอยู่ดี และกลายเป็นว่าจงออบดูเงียบๆลงด้วยซ้ำ

เขาพยายามถามผมนะ ว่าโกรธอะไรเขารึเปล่า ผมก็บอกเขาว่าเปล่า แต่ผมก็ปฏิบัติกับเขาเหมือนเดิม 

อ่า…. ขอโทษนะจงออบอา  -/\-

แต่ผมคิดว่าจะเลิกแล้วล่ะ เพราะที่ผ่านมาผมไม่มีความสุขเลย จงออบก็ด้วย ผมว่าผมกลับมาทำตัวแบบเดิมดีกว่า^^

“ชานนี่ ยองแจ เจโล่ ออกไปซื้อของกัน ” พี่ยงกุกที่นั่งอยู่ข้างๆผมนั้น จู่ๆก็เรียกทุกคนให้ไปซื้อของ แต่ยกเว้นผมกับจงออบ

“ซื้อของอะไร ของสดก็เพิ่งซื้อมาเมื่อวานเองนะ กำลังจะทำให้กินอยู่เนี่ย” พี่ฮิมชานที่เพิ่งเดินเข้าครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็น เดินออกมาพร้อมกับร่ายยาวใส่พี่ยงกุก

“แต่บังยงงี่อยากพาชานนี่ไปกินข้างนอกนี่หน่า ชานนี่จะได้ไม่เหนื่อยทำด้วย พาเด็กๆไปด้วยนะ” พี่ยังกุกพูดพร้อมกอดเอวพี่ฮิมชานไปด้วย หมดกันครับ! ภาพลักษณ์สุดเถื่อนของพี่บังยงกุก

“อ้าว! แล้วทำไมชวนแต่ยองแจกับเจโล่ ล่ะ แล้วแดฮยอนกับจงออบล่ะ” พี่ฮิมชานมองหน้าพี่ยงกุก

“ให้พวกมันอยู่นี่แหละ เฝ้าหอไง เพื่อโจรบุกเข้ามาจะทำยังไง” พี่ยงกุกครับ…เหตุผลเกรียนมากครับพี่ ห้องพวกเราอยู่ชั้น15 ประตูห้องก็ระบบไฟฟ้าเข้าไม่ได้ถ้าไม่ใช้การ์ดหรือกดรหัส…อีกอย่างผมไม่ใช่รปภ.นะครับ โจรบุกเข้ามาผมจะทำอะไรได้!!

“เจโล่ไม่ไปนะครับ จะดูการ์ตูน” มักเน่ตัว(ไม่)น้อย พูดโดยที่ตายังคงจ้องการ์ตูนอยู่

“ไม่เอาหน่าโล่ ” พี่ยงกุกพูดเชิงดุเล็กน้อย

“ก็ได้คร้าบบบบ” เจ้าเด็กนี่ก็เชื่อฟังดีจริงเว้ยเฮ้ย

“งั้นพี่ไปนะ อยู่กันดีๆล่ะเดี๋ยวซื้อมาฝาก” พี่ฮิมชานหันมาพูดขณะใส่รองเท้าครับ

“จะทำอะไรก็รีบๆทำซะ ดูแลตัวเองดีๆล่ะ” ประโยคแรกพี่ยงกุกมองหน้าผม และประโยคหลังมองหน้าจงออบ หมายความว่าไงครับเนี้ย?

ยังไม่ทันที่ผมจะถามหรือตอบรับอะไร ประตูห้องก็ปิดซะแล้ว

รีบมากหรอครับเฮีย… =_=;;

และแล้วบรรยากาศก็ตึงๆอีกครั้ง เมื่อผมกับจงออบอยู่กันแค่สองคน

จู่ๆจงออบก็ปิดทีวีซะงั้นอ่ะครับ(ตึงเครียดเข้าไปอีก) และเขาก็นั่งก้มหน้าอยู่เงียบๆเหมือนคิดอะไร ผมเองก็นั่งมองเขาเงียบๆเช่นกัน

จะว่าไปบรรยากาศก็เป็นใจเหมือนกันนะเนี่ย สารภาพไปเลยดีมั้ยนะ?.......ว่าผมคิดไม่ซื่อกับเขาเนี่ย

ผมตัดสินใจเดินเข้าไปนั่งข้างๆจงออบ

ยังไม่ทันนั่งดี จงออบก็โผ่งพูดขึ้นมาครับ

“พี่แดฮยอนครับ” จงออบมองหน้าผม

“ว่าไง ค…ครับ” พอดีช่วงที่ผมพยามยามห่างๆเขา ผมมักจะพูดตอบกับเขาแบบห้วนๆน่ะครับ ตอนนี้กลับมาพูดอีกทีเลยแปลกๆแฮะ

“พี่จะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ยครับ” ก็จะเลิกเป็นวันนี้แหละครับจงออบ

“เป็นอะไรหรอ” ผมถามหน้าตาย แกล้งโง่!

“ก็ทำเย็นชาใส่ผมไง” จงออบพูดแล้วหลบตาผมเล็กน้อยครับ

“เอ่อ…คือ” ผมอ้ำอึ้ง จะบอกยังไงดีนะ

“ถึงจะไม่ได้แสดงออกเต็มที่ก็เถอะ แต่ผมรู้นะ ว่าพี่พยายามทำตัวห่างจากผมอ่ะ” ถูกต้องแล้วล่ะครับจงออบ

“…” ผมนิ่งครับ ในหัวกำลังเรียบเรียงคำสารภาพร้อยแปดอยู่

เอาวะ….อาจจะโดนต่อยซักหมัดสองหมัด แล้วก็คงจะโดนเกลียด แต่ผมก็อึดอัดเต็มทีแล้วเหมือนกัน

“ที่จริงพี่….” ตอนนี้ผมกลัวมากเลยครับ กลัวไปหมดแล้ว แถมยังตื่นเต้นยิ่งกว่าตอนมาออดิชั่นเข้าTSEntซะอีก

“พี่….” จงออบพูดขึ้นมา เหมือนพยายามต่อประโยคของผม

“ความจริงแล้วพี่ชอบจงออบน่ะ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่ชอบจงออบแบบไหน พี่คิดว่าเราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องและเพื่อนที่ดีต่อกัน และพี่คิดว่าจงออบก็คิดกับพี่แค่นั้นเหมือนกัน แต่ว่าตอนไหนก็ไม่รู้ ที่พี่คิดอยากจะทำอะไรจงออบในแบบที่พี่คิดว่ามันไม่ใช่สิ่งที่พี่น้องหรือเพื่อนเขาทำกันแน่ๆ และทุกๆวันที่ผ่านมาพี่ก็คิดแต่แบบนั้นมาตลอด จนพี่แน่ใจว่าพี่คิดไม่ซื่อกับจงออบ และเพื่อไม่ให้มันเลยเถิดมากไปกว่านี้ พี่เลยคิดว่าพี่ควรอยู่ห่างๆจงออบซะบ้าง พี่…ขอโทษนะ” ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนทหารที่เพิ่งสาดกระสุนจากปืนกลใส่ศัตรูอย่างหมดแม็ก และกำลังเตรียมรับการตอบโต้จากศัตรูฝั่งโน้นเลยครับ

“แล้วพี่อยากทำอะไรผมล่ะครับ” จงออบดูไม่โกรธเลยครับ แถมดูจะไม่สนใจคำขอโทษของผมด้วย หน้าเขายังดูนิ่งๆเหมือนเดิม และถามคำถามนี้ขึ้นมา ผมนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ เอาวะ! เป็นไงเป็นกัน

“พี่อยากหอมแก้ม อยากกอด อยากจูบจงออบ อยากจูบ…จูบให้หมดทั้งตัวเลย และก็อยากให้จงออบเป็นของพี่…” อ๊ากกกกก!!!!ผมอยากตบปากตัวเองซักร้อยรอบ นี่ผมได้คิดก่อนพูดรึเปล่าเนี่ย ToT

“ก็ทำสิครับ” หือ? O_o?

“ว…ว่ายังไงนะ” ผม…ผมได้ยินผิดรึเปล่าเนี่ย

“ผมบอกว่า ถ้าพี่อยากทำก็ทำสิครับ” ตอนนี้หน้าจงออบเหมือนคนแพ้แอลกอฮอลเลยครับ แดงมากๆ

“หมายความว่าจงออบ…” ผมยังคงอึ้งไม่หายครับ

“ยังไม่รู้อีก! วันนั้นผมอุตส่าห์จัดเต็มขนาดนั้นแท้ๆ” จงออบพูดเสียงเบาๆเหมือนบ่นอ่ะครับ แล้วก็ก้มหน้าหงุดเลย

“หือ? วันนั้น วันไหน นายจัดเต็มอะไร” ผมถามเขาออกไป ก็ผมไม่รู้จริงๆนี่หน่า ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกแล้วครับ

“โอ๊ยยยยยพี่แดฮยอนอ่ะ” จงออบเงยหน้ามองผมพร้อมกับแหวออกมา อ่า…หน้าเขาแดงด้วยล่ะครับ แสดงมันต้องเป็นเรื่องน่าอายแน่ๆเลยล่ะ โอ๊ะ!หรือว่าจะเป็นวันนั้น แถมบอกว่าจัดเต็มด้วย ใช่แน่ๆ

“ขอโทษ แต่พี่ไม่รู้จริงๆง่า บอกหน่อยสิ” ผมแกล้งโง่ เพื่อหลอกถามเขาให้แน่ใจ อ่า…วันนั้นจงออบตั้งใจหรอเนี่ย ผมล่ะจะบ้าตายจริงๆ

“ไม่บอก คิดเองครับ” งอนซะแล้วครับ มุนจงออบ

“หน่านะ!” ผมกระเซ้า

“ก็วันที่เจโล่ดองเค็มอ่ะ” จงออบหันมาบอกผม แล้วก็หันไปงอนต่อ ใช่จริงๆด้วยครับ เป็นวันนั้นจริงๆ

“โอยยยย….มีตั้งหลายวัน ไอ้โล่มันดองเค็มประจำแหละครับ” ผมแกล้งโง่ต่ออีกครับ ก็ผมอยากรู้นี่หน่าว่าเขาจะพูดยังไงผมถึงจะรู้น่ะอิอิ

“อ๊าาาาผมไม่คุยกับพี่แล้ว คนซื่อบื้อ ” จงออบเดินหนีไปนั่งบนโซฟาครับ(หนีไกลมากกก)

“จงออบอ่า หันหน้ามาหน่อยสิ พี่มีอะไรจะบอกจงออบนะครับ” ผมนั่งลงข้างๆเขา พร้อมกับดึงเขามานั่งลงบนตักแล้วโอบเอวไว้  อา…นุ่มเป็นบ้าเลยครับ

“อะไรล่ะครับ” เวลาจงออบงอนนี่…น่ารักนะครับ งอนแบบผู้ชายนี่แหละครับ ถึงแม้มันจะไม่ได้ดูงอนสะบัดจริตงุงงิงแบบผู้หญิงก็ตาม แต่ในสายของผมมันน่ารักครับ

“วันนั้นที่จงออบอ่อยพี่ พี่ชอบมากเลยนะ แทบคลั่งแน่ะ” หลังจบประโยคก็มีเสียงดังเพี๊ย! พร้อมกับรอยแดงเป็นริ้วๆบนแขนของผมครับ

“บ้าดิ! ใครบอกว่าผมอ่อยพี่ ผมก็แค่ทำตามที่พี่ยองแจบอกก็แค่นั้น เห้ย! ” จงออบอุทานออกมาครับ เหมือนพลาดอะไรบางอย่าง

“หมายความว่าไง? ไอ้ยองแจเกี่ยวอะไรด้วย” ผมถามสวนกลับทันทีเลยครับ ไอ้ยูยองแจมันมาเกี่ยวอะไรด้วยเนี่ย

“ก็…ก็ผมถามพี่ยองแจน่ะครับ ว่าพี่แดฮยอนน่ะเป็นอะไร ทำไมชอบทำเหมือนไม่ค่อยใส่ใจผมและดูเลี่ยงๆผมยังไงไม่รู้ ถึงจะเล็กน้อยแต่ผมก็รู้สึกได้นะครับ คืนนั้นพอพี่แดฮยอนเข้าห้องน้ำไปพี่ยองแจก็เดินมาบอกว่าให้ผมนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำและก็ให้ออกมานั่งเป่าผมตรงหน้าพี่โดยที่ยังไม่ต้องแต่งตัวเหมือนกัน พี่ยองแจบอกว่าให้ผมคอยสังเกตสายตาและปฏิกิริยาของพี่แดฮยอนให้ดีๆแล้วผมจะรู้เอง”

“แล้วนายรู้หรอ ว่าพี่มองนายด้วยสายตายังไง” ผมว่าผมพยายามนิ่งที่สุดแล้วนะ

“ไม่รู้ก็แย่แล้วล่ะครับ โลมเลียซะขนาดนั้นอ่ะ แล้วจู่ๆก็ลุกหนีไป มีพิรุตชัดๆ” จงออบว่าแล้วทุบที่อกผมเบาที่นึงครับ

“เอิ่ม…..” ไม่รู้จะว่ายังไงดีครับ แบบ…แทงใจดำมากไรงี้

“บวกกับสายตาของพี่ที่มองผมมาตลอด ทำให้ผมเริ่มมั่นใจว่าพี่คิดอะไรกับผมแน่ๆ” นี่ผมแสดงออกทางสายตามากขนาดนี้เลยรึนี่

“แต่หลังจากวันนั้นกลับกลายเป็นว่าพี่เย็นชาและไม่สนใจผมหนักกว่าเดิมอีก ผมคิดมากจะแย่รู้มั้ยครับ” จงออบว่าน้ำเสียงงอนๆแล้วมองหน้าผม

“พี่ขอโทษนะครับ” ผมช้อนตามองเขาอย่างเว้าวอนที่สุดเลยนะเนี่ย

“ไม่เป็นไรครับ^^” จงออบยิ้มแล้วครับ ไชโย

“เอ่อ…แล้วตกลงว่าจงออบชอบพี่ใช่มั้ยอ่ะ” ก็ที่เล่ามาทั้งหมดมันยังไม่มีตรงไหนที่บอกเลยนะเขาชอบผมอ่ะ มีแต่พิสูจน์หาหลักฐานทั้งนั้น

“ผมพูดขนาดนี้ พี่ยังไม่รู้หรอครับ -*-”

“ก็อยากได้ยินชัดๆให้แน่ใจหนิครับ” จริงๆนะครับ

“ผมชอบพี่แดฮยอนนะครับ ^[+++]^” จงออบยิ้มหวานเป็นบ้าเลยครับ ชอบจังเลย

“แล้วเมื่อไหร่จะรักล่ะ เพราะพี่รู้สึกว่าจะรักเราซะแล้ว” ผมแหยเขา

“ก็พี่รักผมวันไหนผมก็รักพี่วันนั้นแหละ” จงออบพูดเสร็จก็บีบจมูกผมครับ สงสัยคงจะหมั่นไส้ผมฮ่ะฮ่ะ

“เป็นแฟนกันนะครับ” ผมพูดขอเขา พร้อมกับกอดเอวของเขาแน่ขึ้นอีก

“จะดีหรอครับ” อ้าว! ไหงงั้นล่ะครับ

“ทำไมล่ะจงออบ” ผมถามเขาอย่างไม่เข้าใจ

“ความจริงแล้ว…ผมกลัวนะครับ กลัวว่าถ้าคบกันแบบแฟนแล้วความสัมพันธ์มันจะไม่ดีเหมือนเดิม ผมกลัวว่าจะเสียพี่ไป และผมก็ไม่แน่ใจว่าที่ผมชอบพี่มันเป็นเพราะว่าใกล้ชิดและความเคยชินรึเปล่า อีกอย่างเราก็เป็นผู้ชายทั้งคู่นะครับ มันคงจะ…”

“พี่รักจงออบ” ผมพูดขัดเขาขึ้นมา ก่อนที่เขาจะร่ายยาวกว่านี้ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากฟังความรู้สึกของเขานะครับ แต่ผมไม่อยากให้เขาคิดอะไรมากไปกว่านี้ ผมอยากลบความกังวลใจของเขาด้วยความเชื่อใจที่ผมจะมอบให้เขา

“ผมก็…รักพี่ครับ” จงออบดูเหมือนจะยังสับสนอยู่นะครับ ทั้งๆที่ก็ยอมรับว่าชอบผมแล้วแท้ๆ อันที่จริงแล้วผมเองก็คิดสับสนไม่ต่างจากเขาเหมือนกัน แต่ผมไม่อยากจะคิดมันแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ผมรู้ว่าตัวเองกำลังมีความสุขมากๆ เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไปผมจะทำให้เขามั่นใจเอง

“ก็แค่นั้นแหละครับ ไม่เห็นต้องกลัวอะไรเลย” ผมกุมมือเขาไว้พร้อมพูดเพื่อให้เขามั่นใจมากขึ้น

“….” จงออบก้มหน้ามองมือของเขาที่ผมกำลังกุมไว้

“พี่ฮิมชานกับพี่ยงกุกยังพยายามไปด้วยกันเลย เราเองก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไร จริงมั้ย?” ตอนนี้จงออบกับผมกำลังมองตากันอยู่ครับ^^

“เราเป็นแฟนกันแล้วนะ พี่รักจงออบนะครับ” ผมยิ้มให้เขา

“สรุปเองเสร็จสรรพเลยนะครับ” จงออบว่าผมอ่ะ

“ฮ่าฮ่าๆ” และผมกับเขาก็หัวเราะออกมาพร้อมกัน

แล้วเราก็นั่งกอดกันเงียบๆครับ อา…ผมมีความสุขจังเลย

.

.

.

“’งั้นพี่มีสิทธิ์แล้วใช่มั้ย” ผมจ้องตาเขาด้วยสายตาที่ผมเองยังรู้สึกว่ามันต้องหื่นมากแน่ๆเลย

“พี่อายุตั้ง19แล้ว มีสิทธิ์เลือกตั้งแล้วครับ” แน่ะ! มีแถด้วย แต่หน้าเราแดงนะจงออบ

“อย่ามาแถมุนจงออบ -*- พี่หมายถึงสิทธิ์…..ในตัวนายต่างหาก” ผมเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกครับ จงออบหลบตาผมด้วยฮ่าฮ่า

“พี่หึง พี่หวง พี่ห่วง พี่กอด พี่หอมแก้ม พี่จูบนายได้แล้วใช่มั้ย…” เห็นหน้าจงออบตอนนี้แล้วอยากแกล้งมากๆเลยครับ ผมเลยแกล้งพูดให้ริมฝีปากของผมใกล้กับหูของเขาที่สุด

“ถ้าพี่กล้าทำผมก็กล้าให้ทำ” จงออบพูดอย่างท้าทายเลยครับ แต่หน้านี่หันหลบผมไปอีกทางแทบจะ180องศาแล้วครับ

“อย่ามาท้านะมุนจงออบ” ผมกระซิบเบาๆที่หูของเขา แล้วก็จูบเม้มซอกคอที่ตอนนี้เปิดทางให้อย่างเต็มที่อย่างไม่เกรงใจเลยครับ

“อื้อ! พี่แดฮยอน อืม..” จงออบหันมองหน้าผมทันทีเลยครับฮ่าฮ่า แต่พลาดซะแล้วล่ะเจ้ากระต่ายน้อยเพราะทันทีทีเขาหันมาผมก็จัดการปิดปากของเขาด้วยปากของผมทันที

ผมดันตัวเขาให้นอนราบลงไปกับโซฟาเพื่อให้ผมจูบเขาได้ถนัดมากขึ้น

ปากของจงออบนุ่มมากเลยครับ เมื่อเทียบกับของผมแล้วผมเป็นคนค่อนข้างปากแห้งเชียวล่ะ คงเป็นเพราะผมชอบเลียปากตัวเองมั้งครับ

ผมจูบและก็เล่นริมฝีปากของเขาอยู่นานอย่างไม่คิดจะรุกล้ำเลยครับ เอ่อ…ความจริงแล้วคิดครับ แต่ทำไม่ได้

ก็จงออบน่ะสิเล่นปิดปากแน่นเลยอ่ะครับ ขนาดผมพยายามเอาลิ้นเลียที่ริมฝีปากของเขาเพื่อเป็นสัญญาณ เขาก็ยังไม่ยอมอ้าปากเลย

นี่เขาไม่รู้หรือแกล้งผมอยู่รึเปล่าเนี่ย

“อ้าปากสิครับ จงออบ” ผมละจูบออกมา แล้วบอกความต้องการของผม

“พี่ก็ทำให้ผมอ้าปากให้ได้สิครับ” อ๊าก! นี่เขาแกล้งผมจริงๆด้วย ร้ายนักนะมุนจงออบ ผมชักไม่เชื่อแล้วนะเนี่ยว่าวันนั้นเขาไม่ได้ยั่วผมจริงๆอ่ะ =,,=

“งั้นพี่จะให้นายเลือกเอา ระหว่างอ้าปากเองหรือว่าอ้าปากเพราะต้อง…คราง” โอยยยยกะว่าจะแค่จูบนะเนี่ย แต่ผมกลับกำลังรู้สึกเทิร์นออนซะงั้น ว่าแต่ผมพูดแรงไปมั้ยเนี่ย โดนว่าแน่เลย

“ไอ้พี่บ..บ้า อือออ!” ผมว่าแล้วต้องโดนว่า แต่ผมไม่ปล่อยให้เขาได้ว่าหรอกครับ ก็ทันทีที่เขาอ้าปาก(จะว่า)ผมก็จัดการปิดปากเขาและสอดลิ้นเข้าไปทันที

ตอนแรกจงออบก็ดิ้นๆนะครับ แต่ตอนนี้กลายเป็นว่ามือของเขากำลังกดหัวของผมให้แนบเข้ามาชิดเขามากขึ้นไปอีก ส่วนมืออีกข้างของเขาก็กำลังคล้องที่คอของผมครับ

ความจริงแล้วผมจูบแบบดีฟคิสไม่เป็นหรอกนะ จงออบเองก็เหมือนกันครับ มันก็เลยค่อนข้างจะงกๆเงิ่นๆในตอนแรก แต่ซักพักมันก็เริ่มเข้าที่

ผมสอดลิ้นเล่นกับลิ้นของจงออบอย่างไม่เบื่อเลยครับ จงออบเองก็ตอบสนองผมกลับอย่างดีเหมือนกัน ตอนนี้ผมคิดว่าผมกำลังเสพติดมันแน่ๆ

มันเป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่และยิ่งต้องการมันมากขึ้นเรื่อยๆอีกจากคนคนนี้จริงๆ

เราผละออกกันบ้างเพียงแค่แป๊ปเดียวเพื่อหายใจและเปลี่ยนมุมบ้างแล้วก็จูบกันอีก

เป็นแบบนี้อยู่นานเลยล่ะครับ อ่า...และตอนนี้ผมก็รู้สึกว่ากำลังควบคุมมือของผมไม่ได้

มันกำลังลูบไล้ไปทั่วตัวจงออบเลยครับ อืมมมม….ผมทนไม่ไหวแล้วครับ

“อ๊ะ! พี่แดฮยอน” จงออบตกใจน่ะครับที่อยู่ดีๆผมก็ผละจูบออกแล้วมากอดเขาไว้แทน

“ขอกอดอย่างนี้ซักพักนะ” ผมกอดเขาแน่นเพื่อระงับอารมณ์(หื่น)

“แต่กอดแบบนี้จงออบหนักนะครับ” จงออบใช้ชื่อเรียกแทนตัวเองแบบนี้น่ารักจริงๆเลยครับ และที่เขาบอกว่าหนักก็เพราะว่าผมนอนกอดทับบนตัวเขาอยู่น่ะครับ ก็โซฟามันแคบหนิครับทำไงได้

*ฟึ่บ!* อยู่ๆจงออบก็พลิกตัวเองมานอนทับผมเฉยเลย

“แบบนี้สบายกว่าเยอะเลย” จงออบว่าแล้วก็กอดผมแน่นๆ

“ฮ่ะฮ่า ครับๆ^^” ทั้งที่ความจริงแล้วเขาตัวหนักกว่าผมนะ แต่ผมกลับรู้สึกไม่ได้หนักอะไรมากมาย

“ยังแข็งอยู่เลย^^” จงออบคงรู้สึกมั้งครับ ก็เขานอนทับมันอยู่นี่หน่า

“ไม่ต้องมาพูดเลย เพราะใครกันล่ะฮึ!” ผมพูดเป็นเชิงโทษเขา

“ =/////= ” จงออบเขินใหญ่เลยครับ แบบนี้ต้องแกล้งซักหน่อย

“พี่ไม่ยอมหรอกนะ มา(อารมณ์)ค้างด้วยกันซะดี” ผมลุกขึ้นคร่อมเขาครับ แล้วก็แกล้งดึงกางเกงเขา

“อ๊าาาพี่แดฮยอนหยุดนะ” จงออบยื้อกางเกงไว้สุดชีวิตเลยครับฮ่ะฮ่ะ

ขณะที่กำลังแกล้งกันอยู่ จู่ๆประตูห้องก็เปิดเฉยเลยครับ ผมกับจงออบเลยตัวแข็งทำอะไรไม่ถูกเลย

“อะแฮ่ม” พี่ยงกุกกระแอ้มหน้านิ่งๆครับ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย(จิตอ่ะ!)

“ตึง*เสียงถุงต็อกโบกีหล่นกระแทกพื้น*” ตามมาด้วยพี่ฮิมชานที่ตอนกลายเป็นหินไปแล้ว =[]=!

”โอ้วววววว  -.,- ” และต่อด้วยไอ้ยองแจที่ตอนนี่ทำหน้าเหมือนเจอหนังสดเข้าให้ พร้อมกับปิดตาเจโล่ที่ยืนอยู่ข้างๆ

”พี่ยองแจปิดตาผมทำไมอ่ะ” มักเน่โวยวายครับที่อยู่ๆไอ้ยองแจก็เอามือไปปิดตามัน

“เอ่อ…คือว่า…มันไม่ใช่นะครับ” ผมพยายามแก้ตัวที่ยังไงก็คงฟังดูไม่ขึ้น เพราะท่าทางที่ผมกับจงออบค้างกันอยู่ตอนนี้คือจงออบกำลังนั่งอยู่บนโซฟาโดยที่ผมยืมคร่อมเขาไว้พร้อมกับเท้ามือขวาที่พนักพิง และมือซ้ายของผมก็กำลังดึงที่ขอบกางเกงของจงออบ ส่วนจงออบเองมือนึงก็พยายามพลักผมออก อีกมือนึงก็พยายามดึงกางเกงไว้

“พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าจะทำอะไรก็รีบทำ” พี่ยงกุกพูดหน่ายๆ พร้อมกับยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย(อีกละ!!)

“คนบ้า! น้องยังเด็กอยู่นะ” พี่ฮิมชานหายเป็นหินแล้วครับ

“ไวไฟจริงๆเลยเพื่อนกู” ชมกูใช่ป่ะ?

“ไหนอ่ะไหน เกิดอะไรขึ้นอ่า” เจโล่ยังถูกไอ้ยองแจปิดตาอยู่ครับฮ่าฮ่า

เฮ้อ! เมื่อทุกคนกลับมาในหอก็เริ่มวุ่นวายซะแล้วล่ะครับ สงสัยคงต้องไว้หาโอกาสต่อทีหลังหึหึ

“รักจงออบนะครับ” ผมกระซิบบอกจงออบที่ตอนนี้นั่งก้มหน้าหงุดเลยครับ คงจะยังอายพี่ๆอยู่อิอิ

และหลังจากวันนั้นมา ผมกับจงออบก็ยังเป็นแบบเดิมครับ ยังคง(ดู)เป็นพี่น้องที่คอยดูแลเอาใจใส่กันเหมือนเดิม แต่เพิ่มเติมความหื่นความหึงความหวง(ของผม)ลงไปด้วยก็เท่านั้นเอง^^

-Fin-…….เพราะแดออบ 555+

-อีกนิดl-

“พี่ยงกุก…ผมถามอะไรพี่หน่อยสิ”

“ว่าไง”

“พี่รู้เรื่องของผมกับจงออบหรอ”

“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น”

“วันนั้นผมว่าพี่จงใจชัดๆที่ทิ้งผมกับจงออบไว้ให้อยู่เฝ้าหอกันแค่สองคน”

“รู้ก็ดีแล้วนี่ ขอบใจฉันซะ!”

“คร้าบบบบบบบ”

“ว่าแต่พี่รู้ได้ยังไงอ่ะ”

“ง่ายๆ ก็ไอ้ยองแจมันบอกพี่อ่ะ” นั่นไง ผมว่าแล้วว่าไอ้เหลืองลงพุงนั่นต้องปากสว่างแน่ๆ แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณมันแหะ

“อ่า….ครับ”

“รักกันดีๆล่ะ” อา….พี่ยังกุก ถึงหน้าพี่จะเถื่อนแต่ใจพี่หล่อมากอ่ะ!

“ครับ^^”

-Fin จริงๆละ-